Mes Vues

ما فیلم میسازیم، سریال میسازیم، به چه قشنگی! هر از گاهی اینجانب، به سیم آخر زده، به سوپری سر کوچه میرم و اولین فیلم درپیتی که عنوانی درپیت و مخاطب پسند داشته باشد رو میگیرم و نگاه میکنم(البته فیلم ایرانی ها!!) خدایا خداوندا چقدر این فیلم زنها فرشته اند چرت بود. کشته مرده های گلشیفته تحویل بگیرن، که هر فیلم درپیتی که من در بقالی سر کوچه دیدم همانا گلشیفته توش بازی می کرد! دیروز تلویزیون داشت فیلم نشان میداد و خونه ما هم که مثل بقیه امکانات نداره، چمی دونم سونا و جکوزی و م*اهواره و اینا! ما فقط یه تلویزیون داریم که بهترین برنامه ای که ازش میبینیم همون پنبه و پنگوله. خلاصه دیروز این تلویزیون رو روشن کردیم و فیلمی دیدیم که بسیار قشنگ بود! ماجرا از این قرار بود که آقاهه بچه دار نمیشد ولی فکر میکرد مشکل از خانومست. خانومه هم ماشاءالله خانوووووووم نمیخواست شوهرشو ناراحت کنه بهش نمیگفت که مشکل از توئه! بعد مرده رم کرده بود شب خونه نمیومد زنه منتظر بود واسه شوهرش سر شام. نکته جالب این بود که یک دیس پر زرشک پلو کشیده بود پشت میز ناهارخوری منتظر شوهرش بود! یعنی همیشه شوهرش مثلا سر ساعت ۸ و بیست و چهار دقیقه و سی و شش ثانیه میومد خونه طبیعتا خانوم هم چون میدونست شوهرش دقیقا کی میاد قبل از اینکه برسه خونه همیشه غذا رو میکشید میاورد حالا که شوهرش نیومد غذا موند و یخ زد. بعد شوهره تو خونه با شلوار پارچه ای و بلوز مردونه میگشت.

 اصولا فیلمای ایرانی به ۳ دسته تقسیم میشن: ۱- فیلمای خلاف با بازی جیگر هایی مثل: مهناز افشار، الناز شاکر دوست، امین حیایی و ... ۲- فیلمهای صدا و سیمایی که زنها تو خونه هم چادر سرشونه و همه فداکارن و یکی هم نقش نصیح کننده رو بر عهده داره. ۳- فیلمهای بدبخت بیچارگی که دم از روشنفکری میزنن. تازه همه رو هم باید در فیلم سازی محکوم کنیم و بگیم ما فیلم خوب میسازیم. یعنی ما اونقدر در پیتیم که یه گلشیفته رفته هالیوود نقش هزارم یه فیلم رو بازی کرده داریم خودمونو میکشیم.  در صنعت فیلمسازی ایرانو باید تخته کنن. من که خیلی وقته سینما نمیرم و فیلمای ایرانی رو تحریم کردم