Mes Vues

فیلمهای جذاب ایرانی

mesvues — Fri, 27 Feb 2009 10:02:18 GMT

ما فیلم میسازیم، سریال میسازیم، به چه قشنگی! هر از گاهی اینجانب، به سیم آخر زده، به سوپری سر کوچه میرم و اولین فیلم درپیتی که عنوانی درپیت و مخاطب پسند داشته باشد رو میگیرم و نگاه میکنم(البته فیلم ایرانی ها!!) خدایا خداوندا چقدر این فیلم زنها فرشته اند چرت بود. کشته مرده های گلشیفته تحویل بگیرن، که هر فیلم درپیتی که من در بقالی سر کوچه دیدم همانا گلشیفته توش بازی می کرد! دیروز تلویزیون داشت فیلم نشان میداد و خونه ما هم که مثل بقیه امکانات نداره، چمی دونم سونا و جکوزی و م*اهواره و اینا! ما فقط یه تلویزیون داریم که بهترین برنامه ای که ازش میبینیم همون پنبه و پنگوله. خلاصه دیروز این تلویزیون رو روشن کردیم و فیلمی دیدیم که بسیار قشنگ بود! ماجرا از این قرار بود که آقاهه بچه دار نمیشد ولی فکر میکرد مشکل از خانومست. خانومه هم ماشاءالله خانوووووووم نمیخواست شوهرشو ناراحت کنه بهش نمیگفت که مشکل از توئه! بعد مرده رم کرده بود شب خونه نمیومد زنه منتظر بود واسه شوهرش سر شام. نکته جالب این بود که یک دیس پر زرشک پلو کشیده بود پشت میز ناهارخوری منتظر شوهرش بود! یعنی همیشه شوهرش مثلا سر ساعت ۸ و بیست و چهار دقیقه و سی و شش ثانیه میومد خونه طبیعتا خانوم هم چون میدونست شوهرش دقیقا کی میاد قبل از اینکه برسه خونه همیشه غذا رو میکشید میاورد حالا که شوهرش نیومد غذا موند و یخ زد. بعد شوهره تو خونه با شلوار پارچه ای و بلوز مردونه میگشت.

اصولا فیلمای ایرانی به ۳ دسته تقسیم میشن: ۱- فیلمای خلاف با بازی جیگر هایی مثل: مهناز افشار، الناز شاکر دوست، امین حیایی و ... ۲- فیلمهای صدا و سیمایی که زنها تو خونه هم چادر سرشونه و همه فداکارن و یکی هم نقش نصیح کننده رو بر عهده داره. ۳- فیلمهای بدبخت بیچارگی که دم از روشنفکری میزنن. تازه همه رو هم باید در فیلم سازی محکوم کنیم و بگیم ما فیلم خوب میسازیم. یعنی ما اونقدر در پیتیم که یه گلشیفته رفته هالیوود نقش هزارم یه فیلم رو بازی کرده داریم خودمونو میکشیم. در صنعت فیلمسازی ایرانو باید تخته کنن. من که خیلی وقته سینما نمیرم و فیلمای ایرانی رو تحریم کردم

mesvues — Sun, 22 Feb 2009 19:55:18 GMT

هوا بس ناجوانمردانه سرد است، واژه ای است گویای حس و حال این دوره من. حتی هوای جوی هم امروز سرد بود. امروز دانه های ریز برف در حالی از آسمان باریدن گرفت که آسمان صبح خبری از وقوع آن نمیداد. و شهرزاد هم این روزها بدجور هوس میکند به یاد گذشته های دور خود را به موسیقی آناتما بسپارد و رها شود. رهای رها. دانه های برف دلم را در دست میگیرم. آرام آرام آب شده و میبارند.

پ.ن: نقاب خنده دارد میشکافد. و میرایی در کار نیست.

اندر احوالات این روزها

mesvues — Sat, 03 Jan 2009 20:29:04 GMT

از اونجایی که خواهرم 26 ام کنسرت داره. و از اونجایی که خودم هم 26 ام امتحان فینال فرانسه دارم. و باز هم از اونجایی که 25 ام امتحان سیگنال با دکتر رضوی زاده رو دارم که ازش به سختی میشه 10 گرفت. و باز هم از اونجایی که 28 ام امتحان گرافیک دارم و همون 28 ام هم به احتمال زیاد پرواز خواهرمه، لذا باید این روزها حسابی درس بخونم.

اما امروز فقط غذا درست کردم و انگشتم را هم سوزاندم و هر کاری کردم نتوانستم خودکار به دست بگیرم و من هم از خدا خواسته رفتم پی ولگردی و الافی و درست زمانی که متنبه شده بودم و در حال خر زدن اندر فضیلت های تبدیل فوریه و فرمولهای کوشی، به ناگاه در حالی که خر زدن اینجانب به 5 دقیقه نرسیده بود شور حسینی بر فضای کوچه مان حکم فرما شد و دسته ای شروع به سینه زنی نمودند به طور مفصل، و مگر میشد درس خواند؟ گویا قضا و قدر حکم نموده که من دروس گرافیک و سیگنال را پاس ننمایم تا با این کار هم گندی به معدل خود زده باشم و هم ترمی چند را میهمان این اساتید عزیز و جگرطلا باشم

و من الله توفیق

mesvues — Sat, 22 Nov 2008 16:24:19 GMT

مرده شور تهران رو ببرن که مسیر 20 دقیقه ای رو باید 1 ساعت و نیمه بیام خونه. تاکسی هم که پیدا نمیشه. اون دفعه یه سمند سفید جلو پام نگه داشت سوار نشدم یارو شاکی شد میگه چیه مگه میخوام بخورمت؟ ماشاءالله همه ماشینها تو شهر واسه خودشون یه پا تاکسی ان. احیانا صفحه حوادث روزنامه ها هم پر نیست از آدم بلند کردن و مطمئنا برای خود من هم که تا حالا اتفاق ناخوشایندی نیفتاده. گاه حسد می ورزم به این همه اعتماد به نفس جمع شده در جنس مذکر! به قول دکتر رضوی زاده تا مدتی دیگه تهران میشه یه پارکینگ بزرگ...
-خدا عاقبت امتحان سیگنال را به خیر کند!
-کی سر همگروه شانس آوردیم که بار دومش این باشه؟ مردم همه بی تربیت و دریده شدن. تازه بهشون بگی بالا چشمت ابرو هم میشه بی احترامی. بمیرم الهی !
من چقدر استاد آز منطقیمونو دوست دارم (فِلِرت!)

mesvues — Sun, 05 Oct 2008 17:25:19 GMT

پر بیراه نیست اگر استادی با ادبیات زیر، برای تفهیم دانشجویان و سادگی بیشتر فهم مطالب اسلایدهای انگلیسی را به اسلایدهای فارسی ارجح بداند!

دانلود فرهنگ واژگان!

مدرسه

mesvues — Sat, 27 Sep 2008 00:16:18 GMT

روبروی خونه ی جدیدمون 2 تا مدرسه هست که یکیشون پیش دانشگاهی و یکیشونم ابتداییه. دیدن مانتو و شلوار گشاد پیش دانشگاهیا و قیافه های کوچولوی ابتداییا منو به یاد سالهای مدرسه خودم انداخت. هنوزم گاهی تعجب میکنم که من تنبل چطوری این همه سال هر روز ساعت 7 از خواب پا میشدم و میرفتم مدرسه! در حالی که الان دانشگاه کلاس 2 بعد از ظهرمو خواب میمونم.
من نمی دونم که من زیاد سیاه بین ام و از هر چیز خاطات بدش تو ذهنم میمونه، یا اینکه همه چیز بد بوده، یا من زیادی حساس.
یادمه اولین روز کلاس اول رو. خاله ام معلم بهداشت بود. و بهم یک شعر مدرسه ای داده بود که من حفظ کنم و روز اول برم سر صف بخونم. خب روز اول که شاگردهای پایه های دیگه نبودن. بهمون شکلات دادن و زود هم برگشتیم خونه.روز دوم هم صف بستیم و مراسم صبحگاهی و بعدش هم ناظم گفت کی بلده شعر بخونه! من هم سریع دست بلند کردم و تا میکروفن رو گرفتن جلوم جوگیر شدم و یادم رفت!! گفتم اولش یادم رفته! ناظم هم با اینکه زن سلیطه ای بود اما با مهربونی بهم گفت باشه حالا ما بقیه مراسم رو اجرا میکنیم بعد که یادت اومد بخون. منم خوشبختانه سریع یادم اومد و بعدش خوندم. از گریه و اینها هم خبری نبود. بعد از مدرسه هم من و شکوفه ( دختر همسایمون که 4 سال دوست صمیمیم بود تو مدرسه) واسه خودمون برگشتیم خونه و مامانهامونم دعوامون کردن که چرا منتظرشون نشدیم تا بیان دنبالمون و اگه زیر ماشین میرفتیم چی میشد و ...
من 4 سال اول ابتدایی رو مدرسه دولتی رفتم به 3 دلیل:
1- نزدیک خونمون بود
2- معلم های خوبی داشت از نظر پدر و مادرم
3- پدر و مادرم اعتقاد داشتن که باید این سالها رو برم مدرسه دولتی تا بچه های قشرهای مختلف جامعه رو ببینم
معلم ها همشون با من خوب بودن(از اونجایی که نمره هام 20 بود و مادرم مدرسه میومد و به وضع درسیم اهمیت میدادن) اما آدم های وحشی ای بودن که من نمیدونم چطوری دلشون میومد که با اون خطکش های چوبی شاگرد تنبل ها رو کتک بزنن.
خلاصه که سالهای ابتدایی به نظرم سالهای مزخرفی بود با بچه های لوس و فضول که زرتی همه چی رو به خانم معلم میگفتن!
کلاس پنجم رفتم مدرسه غیر انتفاعی که دیدم به به! اینجا بچه ها رو چه تحویلی میگیرن! شاخه گل و طاق نصرت و دختر های گلم و ...! پنجم هم گذشت و از راهنمایی تا آخر دبیرستان یه مدرسه موندم ( تیزـهوشان ساری) مدرسمون خارج شهر و تو جنگل بود و منظره فوق العاده ای داشت. من از اون مدرسه خیلی خاطره دارم. خوب و بد. یادمه که چه سیستم های دیکتاتور مآبانه ای تو مدرسه بود و با اینحال ما(شایدم من) اصلا واسمون مهم نبود. برخلاف این بچه دبیرستانیهای الان اینطوری نبود که بخوایم غصه مانتو گشادمونو بخوریم یا اینکه 4 ساعت بریم جلو آینه موها رو ژل بزنیم یا ابرو تمیز کنیم.
یه چیزهای کوچولویی از دوران ابتداییم یادمه که مینویسم:
- کلاس اول که بودم همیشه خط کش هامو گم میکردم. و هر هفته مادرم باید یه خط کش واسم میخرید. تازه به این خط کش معمولیا راضی نمیشدم. از این مدلیا باید میبود که لبش کنگره ای بود و شیشه ای و اینا!
- اونقدر ته مدادام خورده شده بود که کلی چوب هم همیشه باهاش کنده میشدو تهش افتضاحی بود به نوبه خودش
- من کلا از همون بچگی آدم گیجی بودم! یه امتحان داشتیم که عکس داده بودن و باید اسم تصاویر عکس ها رو بخش میکردیم و مینوشتیم و من مثلا به جای چای، استکان رو بخش کرده بودم و به جای تابلو که روی دیوار بود کلمه ی ابر که عکس توش بود رو بخش کردم! و آخرشم نمرم اونقدر کم شد که معلم بهم نمره نداد و تازه آخر اون روز با افتخار میام به مادرم میگم من صفر شدم البته آخرش هم واسه مادرم نامه نوشته بود که من سواد نداشتم بخونم ولی گویا مضمونش این بود که شهرزاد جان دختر باهوشیه ولی بی دقته و اینا
-من اون موقعها اونقدر مذهبی بودم گذشته از نماز خوندن سر وقت و روزه و اینها کلاس قرآن هم که مدرسه بعد ساعات درسی تشکیل میداد میرفتم.
- کتاب فارسیم تا آخر سال اوراق شده بود! اما بعدش یاد گرفتم که کتابهامو مرتب نگه دارم. و فکر کنم در تنها چیزی که تا امروز نظم رو به کار میبرم همین باشه. بیچاره پدرم چقدر تا حالا سعی کرده بهم نظم و ترتیب یاد بده
خلاصه که مدرسه خاطرات خوب داره و بد. با این حال من هیچ وقت تا حالا نخواستم به اون دوران برگردم. دلم هم واسه بچه مدرسه ای ها میسوزه. مدرسه انگار یه جور پادگانه. چیزی که حس شخصیت و استقلال رو از آدم میگیره. مثل فیلم The Wall پینک فلوید

ADSL در ایران!

mesvues — Thu, 18 Sep 2008 11:38:18 GMT

چند وقت پیش بحث کنفرانس کلاس فرانسه ام در مورد تکنولوژی های مختلف شبکه بود و اندر مزایا و فضیلت های ADSL سخن ها گفتم! یکی از بچه ها گفت که این سرویس در تمام مراکز مخابراتی وجود ندارد. کمی تعجب کردم و با اینکه به نظرم بعید می آمد حرفش را قبول کردم(از آنجایی که عادت ندارم بدون دلایل کافی حرفی را رد کنم)
چند وقت پیش به سعادت آباد نقل مکان کردیم و طبیعتا من برای انتقال ADSL از شرکت قبلی اقدام کردم که متوجه شدم این شرکت به این منطقه سرویس نمیدهد. بعد از گشت و گذارهای زیاد در اینترنت متوجه شدم که تنها چند شرکت به این منطقه سرویس میدهند: شاتل، سپنتا، newnet و افروز!
اول با شرکت سپنتا تما گرفتم که گفتند تا چند ماه آینده پورت خالی ندارند.
سایت newnet هم که خراب بود!
مجبور شدم به شاتل زنگ بزنم که محدودیت حجمی 10G برای سرویس هایش گذاشته که آنها هم گفتند پورت خالی تا چند ماه ندارند.
و اما وارد سایت افروز شدم! سایت با این عبارت مزین شده بود: " تنها ارائه کننده ADSL در سعادت آباد و پاسداران"! طراحی درپیت سایت نشان از بی سلیقگی و ضعف مدیران این شرکت میدهد( برای مثال طراحی این سایت را با سایتهایی مثل شاتل و پارس آنلاین مقایسه کنید) اما با نگاهی به لیست قیمتها متوجه شدم که قیمت 1 ماه اشتراک 128K ، هفتاد هزار تومان است! اینهم سایت شرکت افروز: http://afrooz.com
حال پیدا کنید پرتقال فروش را!

mesvues — Sun, 07 Sep 2008 15:05:18 GMT

منبع: http://digital-photography-school.com/blog

نکاتی در مورد feed

mesvues — Sat, 06 Sep 2008 23:17:18 GMT

فید(feed) که سایت های فارسی اون رو خوراک هم ترجمه کردن چیز نسبتا جدیدی هست که تو اینترنت باب شده. در واقع اون من یه مدت از feed میترسیدم چون با کلیک روش تمام اون زرق و برق های وبلاگها از بین میره و متن به یه چیز خیلی ساده تبدیل میشه. اما این جناب فید که من ازش خوشم نمیومد دنیایی داره که من امروز با چک کردنش خودم رو سرزنش کردم که چرا زودتر در موردش اقدام نکرده بودم. این هم توضیحات ساده ایه که فکر میکنم بیشتر به درد بخوره. چون من امروز که میخواستم مطلب در موردش پیدا کنم اکثرا از یک نظر در مورد فید اظهار نظر کرده بودن و من با چنگ و دندون بقیشو فهمیدم. این هم ماحصل تجربه ی من!:

همونطوری که گفتم فید متن ساده ی وبلاگها رو نمایش میده. در واقع توی فید دیگه خبر از بک گراند ها و صداها و چیزهایی که لود صفحه رو طولانی میکنن نیست. یه سری برنامه هم وجود دارن که باهاشون میتونیم این فید ها رو ارگانیزه کنیم و بخونیم(مثل google reader). به عنوان مثال من مرتبا به سایت های a و b و c و d سر میزنم. با add کردن این فیدها توی google reader میتونم به جای اینکه هر کدوم از این سایتها رو جداگانه باز کنم، یه راست برم سراغ همون google reader و مطالب جدید این سایت ها رو بخونم. google reader البته این امکان رو هم میده که فیدهامون رو با دوستانمون هم به اشتراک بذاریم. فکر کنین مثلا 20 سایت مورد علاقه ی منه. منم هر روز بخوام به این سایتها سر بزنم. از این سایتها یه سریشون ممکنه آپدیت هم نشده باشن. من به جای سر زدن به سایت های آپدیت نشده و بیخودی،مستقیما از خود google reader از آپدیتشون باخبر شده و در همون محیط google reader هم آپدیتها رو میخونم. از طرف دیگه از اونجایی که متن RSS متن ساده شده ی وبلاگه، لود این آپدیتها هم از لود وبلاگهای اصلی وقت کمتری میبره.
برای اینکه فید های مورد نظرمونو توی گوگل ریدر ADD کنیم:

این شکل کلی محیط google reader هست. برای اضافه کردن یک فید جدید، آدرس RSS وبلاگ رو در قسمت "Add Subscription" وارد می کنیم. (توی شکل با رنگ قرمز و شماره 1 نشون دادم). برای بدست آوردن آدرس فید وبلاگها اگر مرورگر فایرفاکس هست که کار آسونه. کنار جای آدرس در مرورگر، با کلیک روی علامت میتونیم این کار رو انجام بدیم. اما اگر مرورگر فایرفاکس نبود به دنبال علامت یا در صفحه باشید. با کلیک روی اونها میتونین آدرس RSS وبلاگها رو بدست بیارین.
در قسمتی که با رنگ سبز و شماره 2 نشون دادم لیست سایت های Add شده تابحال رو میبینین که با کلیک روی اونها میتونین آخرین آپدیتهاشونو بخونین.
بقیه چیزهاشم شبیه Gmail هست و با یه کم کار کردن میشه متوجهش شد.

برای اینکه واسه سایتها و وبلاگهاتون فید بزارین میتونین از سایت http://www.feedburner.com استفاده کنین. بعد هم این آیکون رو با لینک مربوطه توی سورس کد سایتتون قرار بدین. مثلا توی بلاگفا میتونین از کد زیر استفاده کنین:

جای http://feeds.feedburner.com/MesVues که دورشو با قرمز خط کشیدم، آدرس فید وبلاگتونو قرار بدین.

بنشینیم و لذت ببریم

mesvues — Wed, 03 Sep 2008 01:06:18 GMT

لذت می بریم از اینکه در بازیهای المپیک گند میزنیم و با سرافرازی سرمان را بالا میگیریم و می اندازیم گردن آن ورزشکار بدبخت. از اینکه از 1 سال پیش گوگل سرویس های خود را برایمان محدود کرده و اجازه دانلود به کشورمان نمیدهد و حال هم مرورگر جدید خود را عرضه کرده در حالی که کماکان ما را آدم حساب نمیکند. از اینکه به ما ویزای هیچ کشوری اعم از درپیت و غیر در پیت را نمیدهند. از اینکه روزها به مدت چندین ساعت برقمان می رود. از اینکه بابابرقی شب ها در خواب هم با کابوس های خود ولمان نمیکند. از اینکه تمام زمستان نگران والدین و آشنایان مقیم خود در شمال کشور بودیم که گاز نداشتند.از اینکه در سن 21 سالگی هنوز انگل وار از پدر و مادر خود خرجی می گیریم. از اینکه پول نفت بدجور سر سفره مان است و ما هم مستحق این پول نفت که برای حاصل شدنش زحمت کشیده ایم! از اینکه کور و کچل هایی به خود اجازه کند و کاو در مسائل خصوصی و اظهار نظر در مورد ظاهرمان را می دهند. از اینکه از وجود برنامه های مفرح تلویزیون، این وسیله هفته ای یک بار هم در خانه روشن نمیشود. آنقدر در این جزیره تنهایی که دور خود تنیده ایم لذت ببریم تا بمیریم